Wspomnienie o byłych rektorach prof. Januszu Ostoja-Zagórskim i prof. Jacku Woźnym

Historyk i archeolog, profesor nauk humanistycznych. W pracy zawodowej specjalizował się w zagadnieniach z zakresu archeologii w tym archeologii pradziejowej, symboliki wierzeń pradziejowych i wczesnośredniowiecznych.

Od 1989 zawodowo związany z naszą Uczelnią. W latach 1999-2002 był prorektorem WSP i następnie Akademii Bydgoskiej ds. dydaktycznych. Od 2002 do 2008 pełnił obowiązki prodziekana ds. nauki Wydziału Humanistycznego, a w 2008 objął stanowisko dziekana tego wydziału. Po wyborach Rektor mówił: Jest to dla mnie zaszczytne zobowiązanie a jednocześnie wyraz akceptacji dla przedstawionego przeze mnie programu. Przez najbliższe cztery lata wraz z zespołem rektorskim i kanclerskim będziemy realizowali program rozwoju naszego Uniwersytetu, mając na uwadze dobro całej społeczności akademickiej.

Wspomnienie dra hab. Tomasza Kawskiego prof. uczelni, Dziekana Wydziału Historycznego:

Profesora Jacka Woźnego spotkałem w 1990 roku. Rozpocząłem studia z zakresu nauk społecznych, a rok później także historii. Jacek (poufałość w zapisie wynika z faktu, że przez 30 lat byliśmy na „ty”) od pewnego czasu spełniał się zawodowo i naukowo jako magister i asystent. Nie miałem z Nim jednak zajęć, podobnie jak z Jego przełożonym, przybyłym z Poznania Profesorem Januszem Ostoja-Zagórskim. Obaj Panowie, jako archeolodzy ściśle współpracowali w relacji Uczeń – Mistrz, równolegle uzupełniając aktywności w sferach administracyjnych i organizacyjnych. W stosunkowo krótkim czasie Jacek obronił doktorat, a następnie habilitację. Prof. Janusz Ostoja-Zagórski patronował młodszemu Koledze, towarzysząc mu w rozwoju naukowym i zawodowym, nie stroniąc przy tym od konstruktywnych uwag, czego byłem kilkukrotnie świadkiem, już jako pracownik Instytutu Historii/ Instytutu Historii i Stosunków Międzynarodowych. Niezależnie od własnych zainteresowań badawczych Profesorowie śledzili postępy naukowe i organizacyjne Współpracowników. Co istotne. Interesowali się także ich  sytuacją życiową, w czym szczególnie celował Prof. Janusz Ostoja-Zagórski. Było to o tyle istotne, że lata 90. i początek dwutysięcznych były pod wieloma względami „ciekawe”. Jacek zapoczątkował moje działania w strukturach uczelnianej administracji różnych szczebli począwszy od 2000 roku. W zarządzaniu, jako sekretarz uczelnianej komisji rekrutacyjnej, kierownik studiów podyplomowych przy Wydziale Historii, wielokrotnie napotykałem na pozornie nierozwiązywalne problemy w kontaktach z władzami zwierzchnimi. Tu nieocenioną pomocą służyli Profesorowie. Na ogół, już po krótkiej rozmowie i opisaniu istoty problemu, wynajdywali rozwiązanie. Postawa ta, była typowa dla Profesora Janusza Ostoja-Zagórskiego. Wynikało to z niezwykłego i niestandardowego sposobu zarządzania i administrowania oraz nawiązywania bezpośrednich relacji z otoczeniem. Po przejęciu przez Jacka urzędu JM Rektora UKW po Prof. Januszu Ostoja-Zagórskim Panowie nadal współpracowali, nawet po przejściu Tego ostatniego w stan spoczynku. Zmarli. Jacek w grudniu 2025, a w lipcu 2026 roku Prof. Janusz Ostoja-Zagórski. Pozostaną w mojej pamięci.